Unha noite na eira do trigo

UNHA NOITE NA EIRA DO TRIGO



           



               

Unha noite na eira do trigo

            

Ó refrexo do branco luar

                  

Unha nena choraba sin trégolas

                   

Os desdés dun ingrato galán.



                      

I a coitada entre queixas decía:

                         

Xa no mundo non teño a ninguén,

                                 

Vou morrer e non ven os meus ollos,

             

Os olliños do meu doce ben.



               

Os seus ecos de malencolía,

                   

Camiñaban nas alas do vento

              

I o lamento repetía

                       

Vou morrer e non ven o meu ben.



                               





Lonxe dela de pé sobre a popa

                  

Dun aleve negreiro vapor

                

Emigrando camiño de américa

                    

Vai o probe e infeliz amador.



                   

I ó mirar as xentís anduriñas

                    

Cara a terra que deixa cruzar

       

Quen pudera dar volta pensaba

                   

Quen pudera convosco voar.



                   

Mais as aves e o buque ían,

                      

Sin ouir seus amargos lamentos,

               

Solo os ventos repetían,

                  

Quen pudera convosco voar.





                         

Lairaraira ...



                     

Noites craras de aromas e lúa,

                        

Desde entón que tristeza en vós hai

       

Pros que viron chorar unha nena,

                    

Pros que viron un barco marchar.

               

Dun amor celestial verdadeiro,

                       

Quedou solo de bágoas a proba

             

Unha cova nun outeiro

                         

I un cadavre no fondo do mar...





                         





Escuchar muy muy detenidamente como lo cantaba Pucho Boedo,